ความสดใสในวัยเด็ก

ความสดใสในวัยเด็ก
"Childhood is the most beautiful of all life’s seasons."
Ban Thung Luk School : Chiang Dao

---

ความสดใสของนักเรียนโรงเรียนบ้านทุ่งหลุก อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่
เราได้มีโอกาสได้ไปสอนนักเรียนโรงเรียนชนบทแห่งนี้อยู่หนึ่งสัปดาห์ และก่อนหน้านี้เราเคยเขียนบทความลงไปแล้วเป็นบรรยากาศหลังเลิกเรียนท่ามกลางวิวดอยหลวงเชียงดาวและทุ่งนาที่สะกดสายตาให้เรายืนมองได้นานสองนาน ครั้งนี้เรามาดูกันดีกว่าว่าโรงเรียนเล็กๆในเชียงดาวแห่งนี้จะมอบมุมมองอะไรใหม่ๆให้เราได้บ้าง

 

 

เริ่มด้วยบรรยากาศในตอนเช้าก่อนเข้าแถว นักเรียนซึ่งเป็นเด็กเล็กตั้งแต่อนุบาลและประถมต่างก็ออกมาวิ่งเล่นกลางสนามกันอย่างสนุกสนาน บ้างก็นั่งเกาะกลุ่มคุยกัน บ้างก็นั่งเล่นชิงช้าหรือวิ่งเล่นไล่จับกัน เราก็นั่งมองเด็กๆแล้วรู้สึกสนุก มีความสุขใจไปด้วยในขณะนั้น มันทำให้เห็นว่าความสุขของเด็กน้อยมันไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลยเพียงแค่เจอเพื่อน วิ่งเล่นกัน เจออะไรน่าตื่นเต้น แววตาและรอยยิ้มแห่งความสุขก็ปรากฏให้เห็นแล้ว

 

 

 

 เมื่อเวลา 8.00 น. ก็เข้าแถวเคารพธรงชาติกันอย่างเรียบร้อย เมื่อเสร็จกิจกรรมหน้าเสาธงนักเรียนก็เข้าแถวเดินเข้าชั้นเรียนของตัวเองไป ส่วนเราได้สอนนักเรียนชั้น ป.1 พอเราเดินเข้าห้องไปก็พบว่านักเรียนจะนั่งที่โต๊ะของตัวเองและหลับตาทำสมาธิเพื่อรอคุณครูเข้ามาสอน และเป็นแบบนี้ในทุกๆวัน ความรู้สึกของเราในเวลานั้นนะ รู้สึกเลยว่านักเรียนน่ารักมากๆ อาจเพราะเราห่างจากวัยเด็กแบบนี้มานานมากแล้วมั้ง ก็เลยลืมความรู้สึกช่วงเวลานี้ไปบ้าง พอได้มาสัมผัสเด็กๆที่น่ารักแบบนี้ความรู้สึกแห่งความสุขในวัยเด็กก็ย้อนกลับมา

พอที่ถึงเวลาเรียนเราก็พบว่านักเรียนส่วนมากมีความตั้งใจเรียนสูงมากจนเราประหลาดใจ ไม่คิดว่านักเรียนชั้นป.1 จะเรียบร้อยน่ารักได้ขนาดนี้ แต่แน่นอนว่าในชั้นเรียนหนึ่งก็ต้องเป็นแหล่งรวมของเด็กที่หลากหลายประเภท มีทั้งเด็กที่ตั้งใจเรียนมาก กระตือรือร้นอยากทำนั่นนี่ เด็กที่ขี้สงสัยชอบตั้งคำถาม เด็กที่นิ่งๆ เด็กที่ซนๆหน่อยต้องคอยดึงให้กลับมาให้ตั้งใจเรียน แต่โดยรวมแล้วเด็ก ๆ โรงเรียนนี้น่ารักมาก

เด็กๆกำลังนั่งสมาธิ

รอยยิ้มของเด็กๆ

 การที่มาสอนเด็กน้อยแบบนี้ด้วยความเป็นครูแน่นอนว่าต้องใช้หลักจิตวิทยาในการสอนด้วย เพื่อควบคุมนักเรียนให้ได้ เราว่านี่คือความยากของครูประถม ส่วนเด็กโตก็จะมีความยากอีกรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน เราว่ามันสนุกดีนะ และยิ่งเราได้พูดคุยกับนักเรียนในเวลาพัก มันจะทำให้เราเข้าใจเด็กแต่ละคนได้มากขึ้นว่าเขามีความคิดยังไงที่บ้านเป็นยังไง เด็กๆเขาก็จะชอบเล่าโม้อะไรไปเรื่อย ซึ่งมันก็ทำให้เราได้เข้าใจมุมมองอะไรใหม่ๆมากขึ้นเยอะมากๆ

เด็กๆกำลังคุณครูแจกน้ำหวาน
วันสุดท้ายก่อนปิดเทอมคุณครูก็เลี้ยงน้ำหวานกับลูกชิ้น เด็กๆก็เข้าแถวเรียงคิวมาเอากันและนั่งกินกันหน้าห้องเรียน มันทำให้เรานึกย้อนวัยกลับไปอีกแล้วตอนเรายังเด็ก การได้กินอะไรแบบนี้กับเพื่อนๆที่โรงเรียนไม่ว่าจะเป็นอะไรก็อร่อยไปหมด ด้วยบรรยากาศที่นั่งกับเพื่อนๆ หยอกล้อกันทะเลาะกันกับเรื่องไร้สาระในวัยนั้นนึกถึงแล้วตลกดีเหมือนกันนะ

รอยยิ้มของเด็กๆ

อยากขอบคุณโอกาสครั้งนี้มากๆจากพี่ชายของเรา ที่ทำให้เราได้มาอยู่ในช่วงเวลาที่น่าจดจำครั้งนี้ โรงเรียนเล็กๆในอำเภอเชียงดาว บรรยากาศดีดีกับเด็กน้อยน่ารักๆ ที่มอบรอยยิ้มและความสดใสให้

พอโตขึ้นแล้ววัยเด็กก็กลายเป็นเพียงอดีตที่ทำได้แค่คิดถึง โตขึ้นแล้วก็กลับไปทำอะไรแบบนั้นไม่ได้แล้วนะ แต่จุดหนึ่งที่เราเองในวัยผู้ใหญ่ตอนนี้สามารถทำได้คือการมีความสุขอยู่กับปัจจุบัน กับสิ่งเรียบง่ายรอบตัวเรา อย่าใช้ชีวิตให้ยากมากขนาดนั้นเลย อย่านิยามความสุขให้มันไกลตัวมากเลย ในวัยเด็กเรายังยิ้มได้กับแค่หวานเย็นอร่อยๆได้ ความสุขไม่ไกลจากตัวเราหรอก เพียงหามันให้เจอ.

" Childhood means simplicity.

Look at the world with the child’s eye – it is very beautiful "